Zoals velen van jullie wel weten zijn twee FIT Boys leden op het hoogste amateurniveau (dat is tot en met tweede divisie, en de eredivisie dames) actief als assistent scheidsrechter: Martina Boer en René Broekman. Martina heeft het daarnaast zover geschopt dat zijn een zogenaamde FIFA badge heeft gehaald en ook internationaal actief is bij dames interland wedstrijden en toernooien. Een vraag die dan op komt is hoe zijn ze aan deze toch wel bijzondere hobby gekomen en hoe ervaren ze het? Om daar achter te komen zijn we met elkaar in gesprek gegaan.
Van verenigingsscheidsrechter naar de KNVB
Beide zijn begonnen als verenigings scheidsrechter. René bij s.v. Pesse en Martina bij onze eigen club. René was als 17/18 jarige jeugdleider bij de, toen nog, C-junioren (nu O15) en er was geen scheidsrechter voorhanden, wat doe je dan als leider? Juist zelf fluiten. Best wel lastig in het begin en ben je zoekende zegt René. Voor hij het wist floot hij hele zaterdagen op sportpark de Marke in Pesse. Vervolgens heeft hij de cursus verenigingsscheidsrechter en vervolgens de BOS (basis opleiding scheidsrechter) cursus gehaald en werd KNVB scheidsrechter.
Bij Martina ging het heel anders. Spelend in het MO15 team is zij met de meeste teamgenoten een verenigings scheidsrechterscursus gaan volgen. De eerste ervaringen werden opgedaan bij de E en F junioren. Dat goede begeleiding van beginnende scheidsrechters van groot belang is bleek wel tijdens haar eerste wedstrijd. Door erg vervelende leiders heeft ze de wedstrijd niet af kunnen maken. Ze is vervolgens goed opgevangen door begeleider Henk Booiman en ze heeft de fluit niet in de wilgen gehangen maar is doorgegaan. Naast haar eigen wedstrijden bij de dames van FIT Boys is ze gaan fluiten bij de club. Via de jeugd naar de senioren. Zo rond 2012 heeft ze de BOS cursus met goed gevolg afgerond en werd ze KNVB scheidsrechter.
Waarom kiezen voor de vlag?
Waarom zijn ze allebei gaan vlaggen? Voor beide gold dat op een hoger niveau fluiten er eigenlijk niet inzat. Als vlagger heb je meer kans om hogerop te komen. Beide hebben zich derhalve gespecialiseerd in het assisteren van de scheidsrechter. Martina had daarbij wel een goed voorbeeld; haar vriend was al assistent scheidsrechter. Op de vraag wat is er leuk aan assisteren geven ze beide dezelfde reden: het is fantastisch om met het spelletje voetbal bezig te zijn. Je hebt een adviserende rol binnen het trio (of kwartet); samen, als team, moet je een wedstrijd tot een goed einde brengen. Volgens René is er nog een voordeel, je bent af van het meeste ‘gezeur’ van de spelers in het veld.
“Het is fantastisch om met het spelletje voetbal bezig te zijn.”
Veel wedstrijden en veel kilometers
Gemiddeld is René zo’n 26 wedstrijden per seizoen actief, in het geval van Martina zijn dat ongeveer 22 nationale en 11 internationale wedstrijden. Je moet er wel wat voor over hebben, de wedstrijden zijn over het algemeen niet naast de deur. Voor en na de internationale wedstrijden wordt eigenlijk alles voor je geregeld zegt Martina.
Fit blijven en blijven presteren
Niet alleen kost het veel tijd in de weekenden maar ook door de weeks moet je werken aan je conditie. Er zijn speciale trainingsvormen voor assistent scheidsrechters. En dat zul je dus zelf bij moeten houden. Middels conditietesten, spelregeltoetsen en rapporten van wedstrijden word je beoordeeld aangaande het lopende het seizoen. Promotie zit er voor beide niet meer in maar een lager niveau wel. Het is dus zaak om een en ander goed bij te houden. René doet veel aan duurlopen van 5 tot 15 kilometer, eigenlijk moet ik meer trainer op het korte werk aldus René. Martina is ook regelmatig in de sportschool en op sportparken (ook Noord/West) te vinden om de conditie op peil te houden. Je kunt wel stellen dat je het niet komt aanwaaien!
Omgaan met fouten
Fouten maken is menselijk, dat geldt vanzelfsprekend ook voor assistenten. Je moet vaak in een fractie van een seconde beslissen en ja dan zit je er wel eens naast. Tijdens de wedstrijd moet je er niet in blijven hangen zegt René, tijdens de wedstrijd parkeren en daarna ervan leren. Martina kan dat beamen. Wat kan ik de volgende keer anders doen om niet weer dezelfde fout te maken vult Martina aan. Kan ik bijvoorbeeld anders lopen, anders kijken.
Kritiek vanaf de zijlijn
Kritische toeschouwers zijn er ook, en ook wel onbeschofte om het zo maar te noemen. Hoe gaan jullie daar mee om? Over het algemeen valt het wel mee zeggen beide. Vaak zijn het ‘lollige’ opmerkingen, iets met bril ofzo. Excessen zijn er natuurlijk ook en dan vliegen de ziektes om je oren. Eén keertje op het punt gestaan om de scheids erbij te roepen, het werd toen eigenlijk echt te gek. Toch maar niet gedaan destijds. Mocht zoiets weer gebeuren dan ben ik wel voornemens er mee te stoppen. Er zijn grenzen volgens René. Martina kan zich vinden in de opmerkingen van René, daarbij komt bij haar nog de factor vrouw zijn. Iets over de keuken wordt dan ook nog wel es geroepen. We kunnen wel stellen dat de beste stuurlui nog altijd aan wal staan.
Als vrouw in de arbitrage
Martina bevindt zich wel in een mannenwereld; er zijn niet veel vrouwen in actie op haar niveau. Ze ondervindt echter geen nare ervaringen. Wel kijken ze, als je voor de eerste keer bij een vereniging komt, op dat er een vrouw binnenstapt. Niet alle verenigingen zijn voor wat betreft de kleedruimtes nog niet helemaal ingericht op vrouwelijke arbitrage. Maar een praktische oplossing is echter snel te vinden.
Wat vinden ze van de nieuwe spelregels?
Beide zijn enthousiast over de nieuwe spelregels aangaande tijdrekken. Het spel wordt er zeker sneller door. René stelt echter dat er nu wel rustmomenten missen in wedstrijden. Rustmomenten welke soms wel wenselijk zijn in een wedstrijd, vooral als het een zeg maar emotionele wedstrijd betreft. Een andere regel is nu dat je na een blessurebehandeling een minuut aan de kant moet plaatsnemen; niet echt eerlijk als de behandeling het gevolg is van een overtreding (zonder een kaart). Martina is hierover van mening dat de spellers het er zelf wel na gemaakt hebben met hun aanstelleritis.
Waarom zou je scheidsrechter worden?
Sportief bezig zijn, het ontmoeten van mensen van diverse pluimage, bij het spelletje betrokken blijven, het leren leiding geven, het moeten nemen van beslissingen, het leren omgaan met weerstand en zelfreflectie, en het is een sociaal gebeuren. Zomaar enkele redenen om te gaan fluiten of te assisteren volgens beide. En voor Martina geldt ook: je ziet nog eens wat van de wereld.
Zolang het leuk blijft
Zolang beide er plezier in houden blijven ze vlaggen, bij René kriebelt het soms wel weer om scheidsrechter te worden, dan blijf je wat meer in de regio. Nu ga je soms om 11 uur van huis en ben je om 8 uur ’s avonds weer thuis.
Wie volgt?
Twee enthousiaste leden met een niet alledaagse hobby. Ze zijn dus beide op jonge leeftijd begonnen en hebben een mooie carrière gemaakt. Je zou haast zeggen wie volgt?
Tekst: Albert Gerding
